Archive for July, 2016

భగవద్గీత – 1

July 2, 2016

భగవద్గీత అర్ధం కావలంటే అర్జున విషాదయోగం తో అనుసంధానం కావాలి. యుధ్ధప్రారంభానికి ముందు అర్జునుని మనఃస్తితి అర్ధంకాకపోతే భగవద్గీత కేవలం శుశ్కవాదం గాను, నిష్క్రియాపరత్వాన్ని భొదించేది గాను, వ్యక్తి పూజను ప్రొత్సహించేది గాను కనబడుతుంది.
అర్జునుని నిర్వేద సముధ్దతి తెలియకపోతే, కర్మ యోగం అసమంజసం గాను, ఙ్ఞానవిఙ్ఞాన యోగం స్వయంస్తుతి గాను, విభూతియోగం మతిస్తిమితంలేని ప్రేలాపనగాను అనిపిస్తుంది.
అర్జునిని విషాదం చాలా మందికి ఎందుకి అర్ధం కాదు, కారణం చాలా చిన్నది. సీతారామ శాస్త్రి గారు చెప్పినట్లు “మనం… ఈదుతున్నాం చెంచాడు భవ సాగరాలు”. మనం మన కస్టాలు చాలా చిన్నవి, వాటిని అర్జునవిషాదంతో ఐడింటిఫై చెయ్యలేం. జీతం పెరుగుదల, అదికారి వ్యాత్సల్యం, పదోన్నతి, అరోగ్యం, ఆస్తి వీటి క్షీణతే మనకు అనిశాపాతం. మన మాట నెగ్గకపోవటమే, మనకు అత్యంత ధుర్భరం. వీటినిమించి మనకు పెద్దగా కస్టాలు లేవు. వీటిని అధికమించడానికి మనకు భగవద్గీత లాంటి అధ్యాత్మికత, విశ్వరహస్యాలు మేళవించిన మనో వైఙ్ఞానిక గ్రంధం అవసరం లేదు. వ్యక్తిత్వవికాశ గ్రంధాలో మొట్టమొదటిది అత్యుత్తమమైనది అయిన భగవద్గీత అందుకే నవీన నిత్య జీవనంలో కేవలం వృద్ధుల పారయణ గ్రంధంగా మిగిలిపోయింది.
అర్జనుడు యుధ్ధం ఎందుకు వద్దన్నాడు. అతనికి యుధ్ధం అంటే ఏకోశాన భయం లేదు. అతను జయత్ర యాత్ర చేసి అనేక దేశ దేశాలను స్వయంగా జయించాడు. నేర్చుకున్న అస్త్ర శస్త్రాలను యుధ్ధ తంత్రాలను నియొగించి అనుభవపూర్వకంగా తెలుసుకున్నాడు. అర్జుననుని మించిన వీరుడు అక్కడ కురుక్షేత్రం లో మరోకరు లేరు. అయినా ఎందుకు వద్దన్నాడు.
అర్జున విషాద యోగం గూర్చి తరువాతి టపాలో
కాముధ – కాకర మురళీధర్